قصه تنهایی ...قصه عشق...

 من که میدانم دلت من را بهانه می کند

                                پس چرا این را پنهان می کنی؟

 من که می دانم رویایت چیست        پس  چرااین را پنهان می کنی؟

 هر چه را پنهان کردی چشمهایت گفت انها را      

 ای مهربانم ای عشق من     ای بهانه ی بودنم   

مرا ببخش اگر با عشقم عذابت دادم

وقتی دلم غروب می کند

به اسمان پر ستاره ات می نگرم

تا ارام شوم

می دانم شاید از این همه ناله خسته شوی

ولی چه کنم چیزی جز ناله در کوله بارم پیدا نیست

ببخش مرا اگر لحظه ای چشم بر هم گذاشتم وتو را ندیدم

ببخش خوبم

  تصورجدایی از تو برایم سهل نیست

سخت است سخت تر از خوردن زهر

نمی دانم چطور عشقم را به تو بگویم

اری تو خود می دانی چون تنهاترینم

همیشه با نا امیدی از تو خواستم که دوستم بداری

چون گاهی حس کردم چیز دیگری در دلم جای تو را گرفته وتو را ناراحت

 کرده

نا امید شدم چون فکر می کردم که دیگر مرا نمی خواهی

ولی اینگونه نبود تو هیچ وقت مرا فراموش نکردی

اری تو همیشه همان مهربانترینی

همان عشقی که حاضرم برای بودنش در قلبم بمیرم

همانی که حاضرم برای رسیدن به ان بسوزم

تاجایی که بالاخره حسش کنم

تو چون شمعی ومن پروانه ای بر بالای سرت می چرخم

هر لحظه می خواهم گرمای عشقت را حس کنم

انقدر تلاش می کنم تااینکه در گرمای وجودت بسوزم

ای زیباترینم دوستم بدار

این اولین واخرین خواسته ی من از توست

دوستم بدار چون عاشقانه دوستت دارم ای خدای مهربانم